pomagam Mamom odnaleźć się na rynku pracy

CZY KWARANTANNA MOŻE MIEĆ JASNE STRONY?

2020-03-31

Pandemia koronawirusa to straszny czas. Przerażające są doniesienia medialne o kolejnych zarażonych osobach i śmiertelnych ofiarach. Długo wydawało się nam, że to nas nie dotyczy, do nas nie dotrze. A jednak dziś wszyscy mierzymy się z ryzykiem zarażenia, wszyscy martwimy się o swoich bliskich i chyba wszyscy czujemy też lęk przed tym, jak poradzimy sobie z ekonomicznymi skutkami pandemii. Co zrobię, gdy zachoruje moje dziecko, nawet na zupełnie inną chorobę? Czy wirus ominie moich rodziców? Czy nadal będę mieć pracę? Czy mój związek wytrzyma to bycie razem 24/7? Kiedy będziemy mogli znowu spotykać się z rodziną? Kiedy wrócimy do normalności?

Wiele niewiadomych przed nami, a poczucie braku wpływu potęguje lęk i frustrację. To naturalne. Ale warto pamiętać, że zawsze mamy wpływ na to, jak w tej sytuacji się zachowamy (#zostańwdomu) i jak będziemy ją postrzegać. Dlatego pozwoliłam dojść do głosu mojej optymistycznej naturze i zaczęłam się zastanawiać, czy jestem w stanie znaleźć jakieś jasne strony. Czy to trudne doświadczenie może nas wzbogacić? Nas, jako jednostki, ale i jako całe społeczeństwo. Czy jakaś część zmian, które nas dotkną, może być pozytywna? Czy możemy wyjść z tego wszystkiego silniejsi lub mądrzejsi?

Na duże podsumowania przyjdzie pewnie czas, kiedy pandemia w Polsce zacznie przygasać, ale już dziś chciałabym podzielić się z Tobą kilkoma refleksjami.

Niedoceniani nauczyciele

Wielu moich znajomych ma dzieci w wieku szkolnym, co oznacza, że spędzają teraz z nimi dużo czasu na zdalnej nauce. Moją tablicę na fejsbuku zalewają memy i śmieszne teksty na temat tego, jak bardzo jest to męczące i pracochłonne. Jak trudno jest mobilizować potomków do nauki, a młodszym organizować wartościowe i edukacyjne zabawy. Jak wszyscy tęsknią za tym, by dzieci mogły wrócić do szkół, przedszkoli i żłobków. A przecież jeszcze wcale nie tak dawno, kiedy nauczyciele protestowali, z różnych stron padały głosy, że dlaczego mieliby więcej zarabiać?! Przecież spędzanie czasu z naszymi dziećmi nie ma nic wspólnego z ciężka pracą! Przecież mają tyle wolnego! Co to za problem taką lekcję przygotować, pogadać chwilę, przecież i tak większość rzeczy dzieci robią w domach.

A jednak okazało się, że praca nauczycieli nie jest tak lekka i przyjemna, jak się wydawało. Że to dzięki wkładanemu przez nich na co dzień wysiłkowi rodzicie nie muszą poświęcać tych niezliczonych godzin na tłumaczenie potomkom różnych zawiłych zagadnień. Że dzięki nauczycielom przedszkolnym nasze maluchy są zaopiekowane, spędzają czas w ciekawy sposób i zdobywają kolejne umiejętności.

Mam nadzieję, że kiedy pandemia przeminie, pozostanie z nami pamięć o tym, jaką wartość dla nas wszystkich dostarczają właśnie nauczyciele.

W służbie zdrowiu

Kolejna, zwykle traktowana po macoszemu, grupa zawodowa to pracownicy służby zdrowia. Teraz słowo „służba” nabiera jeszcze głębszego znaczenia. Bo to oni na pierwszym froncie służą, byśmy my mogli zachować zdrowie. Bardzo mnie chwytają za serce apele „zostań w domu, żebyśmy my mogli do domu wrócić”. Kiedy pomyślę o tym, że lekarze, pielęgniarki, położne, ratownicy medyczni, diagności (totalnie niedostrzegana i niedoceniana grupa wśród zawodów medycznych!) każdego dnia zostawiają w domach swoich bliskich i ryzykując swym zdrowiem stają do walki z wirusem, czuję ogromny podziw. I wdzięczność za to, co robią.

Chcę wierzyć, że nie tylko na mnie to tak działa. Że wszyscy, także politycy, którzy decydują o budżetach przekazywanych na opiekę medyczną, będą pamiętać, z jakim poświęceniem pracowali dla nas lekarze i pozostałe zawody medyczne. I może wreszcie zaczną otrzymywać wynagrodzenie adekwatne do swoich kompetencji. Może służba zdrowia sama zacznie zdrowieć. Oby!

Zatrzymani w biegu

Nie da się ukryć, że w normalnych warunkach tempo naszego życia jest bardzo szybkie. Dni uciekają nie wiadomo kiedy. Każdy biegnie, każdy się spieszy – do pracy, z pracy do przedszkola/szkoły/żłobka, potem do domu albo na zajęcia dodatkowe. Wieczór w kinie, wieczór na zakupach, weekend za miastem. Bardzo mnie bawią najnowsze memy z pytaniem, gdzie wybierasz się na weekend teraz – Las Kuchnias, Santa Sypialnia czy Sofa del Mar? I z jednej strony jest to niesłychanie trudne, żeby z tego skrajnego biegu zatrzymać się aż tak, by przez 24h na dobę siedzieć w domu. Ale z drugiej, wreszcie mamy czas, żeby w tych naszych domach pobyć. Wyciągnąć zakurzone planszówki czy puzzle i zrobić z nich użytek. Wyrzucić stare rzeczy, zalegające w szafach. Przyjrzeć się temu, jak żyjemy. Zrobić z tym coś, albo i nie, ale na pewno warto wykorzystać tę chwilę, by się zatrzymać i pomyśleć.

Odkrywanie się na nowo

To zatrzymanie w biegu wpływa również, a może przede wszystkim, na nasze relacje z najbliższymi. I znowu z jednej strony są trudności, bo jesteśmy razem na małej przestrzeni. Najczęściej nie mamy tego komfortu, by rozejść się każdy do innego pokoju i pobyć trochę samemu. To może sprzyjać konfliktom. Kilka moich koleżanek żartowało, że kwarantanna może się u nich skończyć rozwodem, ale ja jestem dobrej myśli. Bo to, że możemy być razem to coś cudownego. Jeśli tylko zrobimy z tego czasu dobry użytek, możemy poznać się na nowo.

Dla mnie na przykład bardzo ciekawe jest obserwowanie męża pracującego zdalnie. Nigdy nie miałam okazji zobaczyć, jaki jest w pracy – jak sobie organizuje czas, w jaki sposób rozmawia ze współpracownikami, jak sobie radzi ze stresem. W drugą stronę też to działa – mąż ma okazję zobaczyć, jak bardzo urlop macierzyński nie ma nic wspólnego ze zwykłym urlopem. Jaki mamy z synkiem rytm, jak wygląda nasz dzień, kiedy zwykle nie ma go w domu.

Przypomnijmy sobie, jak spędzaliśmy czas, kiedy nasze życie biegło wolniej. Rozmawiajmy, mówmy o swoich potrzebach i obawach, zaplanujmy randki w domu. Zamiast wychodzić na zewnątrz, wychodźmy sobie naprzeciw, robiąc dla siebie nawzajem drobne, miłe rzeczy. Wtedy jest szansa że nasze relacje wyjdą z kwarantanny w dużo lepszym stanie. Tego Wam życzę.

Upragniony koniec

Kiedy to się skończy? To pytanie, które słyszę chyba najczęściej. Zarówno w mediach, jak i od moich bliskich czy znajomych. To, że nie jesteśmy w stanie uzyskać na nie jednoznacznej odpowiedzi sprawia, że sytuacja jest jeszcze trudniejsza.

Jedno jest pewne – nic już nie będzie takie samo. Ani my, ani otaczający nas świat. Co więc możemy zrobić? Czy jesteśmy w stanie jakoś się na to przygotować? Chyba nie, bo nie wiadomo, co dokładnie nas czeka. Chyba musimy to przetrwać i poczekać na rozwój zdarzeń. To, co mi pomaga radzić sobie z obecną sytuacją to właśnie szukanie jasnych punktów. Próba wyciągnięcia wniosków i zadbania o siebie oraz moich najbliższych. Tak, aby potem, gdy znów będziemy mieć tę wolność, by wychodzić i robić, co tylko chcemy, być choć odrobinę mądrzejszą i bogatszą w doświadczenie. By mieć poczucie, że ten czas nie przeleciał mi przez palce.